Odbitki z drukarki

Cztery zdjęcia 10 × 15 to razem 20 × 30 cm, a kartka A4 ma 21 × 29,7 cm. W pionie brakuje 3 mm, nawet gdyby drukarka drukowała do samej krawędzi. A zwykła drukarka zostawia jeszcze kilka milimetrów białego przy brzegach.

Dlatego w pełnym rozmiarze wchodzą dwa zdjęcia 10 × 15. Jeśli wolisz cztery, strona to zaproponuje: każde wyjdzie trochę mniejsze, około 9,9 × 14,3 cm przy marginesie 6 mm. W ramce 10 × 15 to zwykle nie przeszkadza, bo listwa i tak zasłania kilka milimetrów.

W skrócie: dwa pełne 10 × 15 albo cztery odrobinę mniejsze. Wybór należy do Ciebie.

Gdy zdjęcie ma inne proporcje niż odbitka, część się utnie. Strona zaczyna od środka zdjęcia, a Ty możesz to zmienić w podglądzie kartek: przeciągnij zdjęcie myszką albo kliknij je. W oknie kadru przesuwasz zdjęcie i powiększasz je suwakiem, kółkiem myszy albo dwoma palcami na telefonie.

Kadr jest ustawiany dla zdjęcia, więc wszystkie jego odbitki wyjdą tak samo. Przycisk „Kadr” jest też przy każdym zdjęciu na liście.

W rozmiarach są karty w wymiarach z aparatów natychmiastowych: Polaroid (i-Type i 600) 8,8 × 10,8 cm, Polaroid Go i trzy rodzaje Instax. Wymiar karty i zdjęcia w niej jest taki, jaki podaje producent. Zdjęcie leży w białej ramce z szerszym paskiem na dole, a na pasku zostaje miejsce na podpis długopisem. Ile białego jest u góry, a ile na dole, producenci nie podają, więc zmierzyłem to na zdjęciach prawdziwych odbitek.

Masz inną ramkę na myśli? Wybierz „własna karta z ramką” i wpisz wymiar karty oraz szerokość ramki z każdej strony.

Do zwykłych odbitek możesz dodać równą białą ramkę od 3 mm do 1 cm. Ramka mieści się w rozmiarze: odbitka 10 × 15 z ramką 5 mm dalej ma 10 × 15 cm.

Na papierze fotograficznym i drukarce atramentowej z kilkoma tuszami kolorowymi wychodzi bardzo blisko. Na zwykłym papierze biurowym kolory będą bledsze, a ciemne miejsca mniej głębokie.

Najważniejsze są dwa ustawienia w oknie drukowania: typ papieru taki, jaki naprawdę jest w drukarce, i jakość „najlepsza” albo „foto”. Od nich zależy, ile tuszu drukarka położy.

Masz papier fotograficzny 10 × 15 albo 13 × 18? Wybierz go w polu „Papier”. Strona zaznaczy wtedy druk bez marginesów i odbitka wypełni całą kartkę, jak z fotolabu, bez cięcia.

Nie psuje. Zdjęcie JPG trafia do PDF-u bez zmian, bajt w bajt, w pełnej rozdzielczości. PNG też, bez strat. Drukarka i tak przelicza obraz na swoją rozdzielczość, czy dostaje PDF, czy plik JPG.

Strona raz przerysowuje zdjęcie tylko w trzech przypadkach, w jakości 95%, przy której różnicy nie widać: gdy telefon zapisał je obrócone, gdy to WebP i gdy ma inny profil kolorów niż sRGB, np. Display P3 z iPhone'a. W tym ostatnim przypadku to właśnie poprawia wydruk: bez przeliczenia na sRGB kolory wyszłyby bledsze.

Wydruk prosto ze zdjęcia nie daje lepszej jakości, a traci dokładny rozmiar: program do zdjęć zwykle sam dopasowuje i przycina. Jakość odbitki zależy od pikseli w zdjęciu. Jeśli powiększysz kadr, na odbitkę zostaje ich mniej, i strona ostrzega, gdy spadnie poniżej 150 dpi.

Nożykiem i metalową linijką albo na gilotynie. Najpierw długie cięcia przez całą kartkę, potem krótkie. Znaczniki przy brzegach kartki pokazują, gdzie przyłożyć linijkę. Zdjęcia, które się stykają, rozdziela jedno cięcie.

Przy zewnętrznych brzegach zdjęcie wychodzi 2 mm za linię cięcia, jeśli drukarka ma tam miejsce. Wtedy krzywe cięcie nie zostawi białej krawędzi.

Nie. Wszystko dzieje się w Twojej przeglądarce, zdjęcia nie są nigdzie wysyłane. Możesz to sprawdzić: wczytaj stronę, odłącz internet i dalej działa.

Strona zapamiętuje w przeglądarce tylko wynik testu drukarki, czyli cztery liczby, i wybór jasnego albo ciemnego wyglądu.