Plakat z kartek

Zwykła drukarka nie drukuje do samej krawędzi. Zostawia kilka milimetrów białego. Gdyby kartki stykały się brzegami, na plakacie zostałaby biała kratka.

Dlatego każda kartka ma z prawej i z dołu blady pas, czyli zakładkę. Następną kartkę przycinasz z lewej i z góry, smarujesz zakładkę klejem i kładziesz kartkę na niej. Biały brzeg ląduje pod spodem, widać tylko obraz. Na zakładce jest ten sam fragment obrazu co na brzegu następnej kartki, więc łatwo ją dopasować: obraz w obraz.

W skrócie: białe brzegi idą pod klej, a na wierzchu zostaje sam obraz.

Najprościej klejem w sztyfcie. Trzyma dobrze, a papier się nie faluje. Klej w płynie i wikol moczą papier i zostawiają fale.

Taśma dwustronna daje najczystszy wynik, ale kartkę trzeba położyć dobrze za pierwszym razem. Przy taśmie ustaw zakładkę na 15 mm.

Do cięcia najlepszy jest nożyk i metalowa linijka. Nożyczkami trudno ciąć prosto. Kartki kładź na stole albo na podłodze, rzędami od lewego górnego rogu, i dopiero gotowy plakat wieszaj na ścianie.

Strona liczy, ile pikseli obrazu wypada na cal plakatu (dpi). Poniżej około 100 dpi z bliska widać piksele i rozmyte krawędzie.

Plakat ogląda się jednak z daleka. Z dwóch metrów 60–70 dpi zwykle wygląda dobrze. Jeśli plakat ma wisieć blisko oczu, masz trzy wyjścia:

1. Wybierz mniejszy rozmiar. 2. Poszukaj większej wersji obrazu. Zdjęcia wysłane przez komunikator są zmniejszone, oryginał z telefonu albo aparatu jest kilka razy większy. 3. Mapy, grafiki i plakaty weź jako PDF, jeśli się da. Grafika wektorowa jest ostra w każdym rozmiarze.

Nie. Całe dzielenie dzieje się w Twojej przeglądarce, plik nie jest nigdzie wysyłany. Możesz to sprawdzić: wczytaj stronę, odłącz internet i dalej działa.

Strona zapamiętuje w przeglądarce tylko wynik testu drukarki, czyli cztery liczby, żeby nie trzeba było ich wpisywać od nowa, i wybór jasnego albo ciemnego wyglądu.